عمران بن مخلد كه از او ( در واقعه تونس ) نامى برده شد و از ياران نزديك ابراهيم بود و با او در يك قصر زيست مىنمود . روزى با ابراهيم سوار شد و در عرض راه كه هر دو سوار بودند حديثى بميان آوردند . عمران سخن مىگفت و ابراهيم در حال فكر بود و متوجه نگرديد و دوباره از او خواست سخن را تكرار كند عمران خشمگين شد و او را ترك كرد و رفت عده جمع نموده و شوريد . ميان شهر عباسيه و قيروان لشكر زد . اهالى قيروان و اكثر مردم آفريقا بمتابعت او شتاب كردند ابراهيم هم گرد عباسيه خندق حفر كرد . مدت يك سال جنگ ما بين طرفين دوام داشت . رشيد بر آن واقعه آگاه شد گنجى از مال نزد ابراهيم فرستاد . چون سيم و زر رسيد ابراهيم دستور داد ندا دهند . هر كه در سپاه امير المؤمنين منتظم بوده حاضر شود و حقوق خود را دريافت كند . اتباع عمران او را ترك كرده متفرق شدند . لشكريان ابراهيم بر او هجوم كردند او گريخت ابراهيم ندا داد همه در امان هستند و براى دريافت حقوق خود حاضر شوند . به همه مال داد و حقوق ديوار و برج شهر قيروان را ويران كرد . عمران هم به محل « زاب » رفت و در آنجا زيست تا ابراهيم درگذشت و كار بدست جانشين او فرزندش عبد الله رسيد . بعمران امان داد و او حاضر شد و در قصر با عبد الله زيست نمود . بعبد الله گفته شد : اين مرد بپدرت خيانت و تمرد كرد تو به او اعتماد مكن . عبد الله هم او را كشت . چون عمران كشته شد مردم آفريقا آسوده شدند و فتنه خاموش شد . امن و نظم باقى ماند تا ابراهيم در ماه شوال سنه صد و نود و شش در - گذشت . عمر او پنجاه و شش سال و مدت امارت او دوازده سال و چهار ماه و ده روز بود . بيان امارت عبد الله بن ابراهيم بن اغلب در آفريقا چون ابراهيم بن اغلب درگذشت امارت بفرزندش عبد الله رسيد كه در آن هنگام در طرابلس از طرف بربريان محاصره شده بود چنان كه شرح آن در حوادث سنه صد و نود و شش خواهد آمد . پدرش او را وليعهد خود نمود . به فرزند خود زيادة بن ابراهيم دستور داد كه با برادرش بيعت كند كه كرد و ببرادرش خبر مرگ